چه کنم؟ نامه نوشتم که بیایی کوفهکاش برگردی از این راه و نیایی کوفه در شب عید خضابی بکنم مستحب استبسته بر صورت من به چه حنایی کوفه! بین یک کوچه باریک گرفتار شدمکرده بر پا چو مدینه چه عزایی کوفه وای اگر آیه قرآن وسط راه افتدوای آن هم وسط راه چه جایی کوفه! نگذارم که شود حج تو بی قربانیبین بازار به پا کرده منایی کوفه گر به جسم پدر تو نرسیده دستشمی کند با تن من عقده گشایی کوفه موی آشفته من تحفه بازار شدهزده بر موی سرم دست گدایی کوفه فکر زینب کن و تا دیر...

دردی به دل دارم ولی درد آشنا نیست حرف وفاداری است امّا با وفا نیست  در کوچه ها ﭘﯿﭽﯿﺪه رنگ و بوی غربت جز طوعه در این شهر با من هم نوا نیست  همچون علی من نیز در کوفه غریبم در قلب من جز مهر و عشق مرتضی نیست  ارزان ترین کالاشده شمشیر و نیزه انگار کوفه جز به قتل تو رضا نیست  بر روی دیوار غریبی سر نهادم زیرا همه بیگانه اند و آشنا نیست  با نائب تو این چنین کردند، مولا کوفه میا، کارش به جز ظلم و جفا نیست  دیروز این مردم همه تکبیر گویان امروز حتی یک نفر هم هم صدا نیست  اول...

نوحه شهادت حضرت مسلم آه از دمی که در حرم عترت خلیلبرخاست از درای شتر بانگِ الرّحیل کردند از حجاز، بسیج ره عراقگفتند: «حَسبِیَ اللَّهُ رَبّی هُوَ الوَکیل» با صد هزار آرزو و میل و اشتیاقمی تاختند سویِ بلا از هزار میل می زد فرات موج، پیاپی ز اشتیاقمی گفت و داشت دیده پر از خون چو رود نیل کای قوم! مَهر فاطمه را کی سزَد دریغاز جانشین ساقیِ تسنیم و سلسبیل می گفت خاک بادیه  کربلا ز دورمشتاق حضرت توام، ای سید جلیل! بازآ که مهد پیکرِ صدپاره ات منمای خسروی که مهدِ تو جنبانده جبرئیل! روز ازل مقدّمه...

غربت تو بار غم کوچه ها«سعی» تو در پیچ و خم کوچه ها آه تو در سینه  دیوار بوداشک تو وقف قدم یار بود کوفه چه بی عار و چه بی درد بودبین همه پیرزنی «مرد» بود بخت به وی کرد خطاب این چنین:طوعه به مردانگی ات آفرین! وجه خدا شمع شبستان توستجان حسین است که مهمان توست اشک شده مونس تنهایی اشخون چکد از دیده  دریایی اش دیده به مکه دل شب دوختهسوخته و سوخته و سوخته گشته تپش های دلش یا حسینزمزمه دارد دل شب با حسین: ای به شرف فوق خلیل خداای به منایت سر و جانم...

همیشه تا که بُوَد بر لب مَلَک تهلیلهماره تا که بشر راست ذکر ربّ جلیل درود باد به اوّل شهید راه حسینسلام باد به اوّل قتیل نسل خلیل مؤیّد پسر فاطمه، معلّم عشقمحرّم آور ذی الحّجه، مسلم بن عقیل امیر کشور دل، نایب امام حسینکه سیدالشّهدا می کند از او تجلیل به خط عشق و وفا و شهادت و ایثارپیام اوست طریق و قیام اوست دلیل ز اوج طبع «ریاضی» به مدح او بیتینزول یافت به طبعم چو آیه تنزیل چه شعر نغز و لطیفی، سزد که از این بیتشود دو مصرع ترجیع بند من تکمیل «سلام خالق منان سلام...

نقدینه من جان و خریدار حسینم آزاده ام و سخت گرفتار حسینم ای یوسف صدیق کجایی که ببینی من یوسفم و برده  بازار حسینم جان را سپر تیر بلا کردم و گویم شمشیر بیارید که من یار حسینم سرلشگر بی لشکرم و با تن تنها سر بر کف و سرباز فداکار حسینم در پیچ و خم کوچه و بام و سر بازار هر جا که روم تکیه به دیوار حسینم با سینه خونین سپر تیر بلایم با پیکر بی سر شده سردار حسینم بهتر که ز تن دست مرا قطع نمایید من نایب عباس علمدار حسینم باچشم زخون بسته نهم رو سوی مکه سر تا به قدم چشم...

هزار شکر، که شد خاک مقدمت، سر منمرا، برای چنین روز، زاده مادر من نمی برم ز تو دل، گر هزار بار عدوجدا کند گلوی تشنه، سر ز پیکر من پس از شهادت من، آروزی من این استکه سر نهند به خاکت، دو طفل بی سر من اگر چه خون ز لبم ریخت، بر تو می گریمکه گریه بهر تو باشد، جهاد دیگر من اگر چه یک نفرم، یک تنه، سپاه توامبه یاری تو شده، بام کوفه سنگر من میان این همه دشمن، چنان غریب شدمکه هانی است و دو کودک، تمام لشکر من عزیز فاطمه، فردا به کوفه می...

جان بر کف بازار توام یوسف زهرا دلباخته دار توام یوسف زهرا  سوگند به خونی که برون از دهنم ریخت من تشنه دیدار توام یوسف زهرا  هر سو بکشانند به هر کوچه تنم را در سایه دیوار توام یوسف زهرا  با آنکه به عشقت پدر پنج شهیدم بی مایه خریدار توام یوسف زهرا  تنها نه همین لحظه که در کوفه غریبم یک عمر گرفتار توام یوسف زهرا  بگذار لب تشنه ببرّند سرم را زیرا که خریدار توام یوسف زهرا  ازکثرت پیکان به بدن رسته دو بالم من جعفر طیار توام یوسف زهرا  دستم زقفا بسته سرم نیز شکسته من جای علمدار توام یوسف زهرا  فریاد ز هر زخم...

گر چه ای یار، اسیر کف اغیار توامنی گرفتار عدو بلکه گرفتار توام نام تو وِردِ زبانم به سر دار شده ستتو علی هستی و من میثم تمّار توام می زند خصم مرا طعنه ولی غافل از آنبر سرم نیست هوایی که هوادار توام دستم از پشت اگر بسته، دگر قطع نشدفکر انگشت تو و دست علمدار توام گر شکافی لب من خورده دگر چوب نخورددر غم چوب یزید و لب خونبار توام دشمنم آب دهد لیک ننوشم هرگزگرچه لب تشنه ولی تشنه دیدار توام علی انسانی