رونقی دارد عجب بازارشان این روزهابر منِ تنها رسد آزارشان این روزها کوفیان دنبال شمشیرند و پُر کینه شدندفرق کرده یا حسین ابزارشان این روزها عهدها بستند امّا جا زدند این طایفهبی وفایی شد گمانم کارشان این روزها آخرت را دادند و دنیا پرستی می کننددرهم و دینار شد غمخوارشان این روزها نامه هایی که نوشتند محضرت باشد دروغالامان از گفته و رفتارشان این روزها اهل بیتت را نیاور غیرت اللّهِ زمانترس دارم از دو چشمِ تارشان این روزها می خرد تیرِِ سه شعبه یک نفر با اشتیاق!حرمله باشد گلِ گلزارشان ای روزها قول دادند تا که سوغاتی بیارند از...

مرا سفیر فرستاده ای تو، اما حیفبه کوفه نیست کسی همرهِ تو آقا حیف به کوفه نیست کسی منتظر که باز آییحذر کنند ز تو یادگار مولا حیف از آن زمان که تو رفتی مدینه، می گویندکه هست زندگیِ بی شما گوارا حیف! تمام نامه نویسان در انتظار توأندکه خود کنند سرت را به نِی تماشا حیف هزار وعده  خود را به یک دِرَم بدهندعجیب عاشق سیم و زَرند اینجا حیف اگر به کوفه میایی، میار زینب راکه میکِشند به بازار عترتت را حیف چه زود دین بفروشند بهرِ یک خلخالبرای غارتِ زیور کنند دعوا حیف برای جامه ربودن ز...

آقا سلام می دهم از جان و دل به توتا این که بشنوم «وَ علیک السّلام» را آقا کمی اجازه بده درد دل کنمامّا خودت بگو که بگویم کدام را؟! کوچه به کوچه می روم و گریه می کنماز دست بی وفایی این نانجیب ها گفتم بیا به کوفه پشیمان شدم حسینکوفه میا امام غریب قریب ها! این مردمی که بنده دینار و درهمند یک یک تمام بیعتشان را شکسته اند این نان به نرخ روز خوران قسم فروشدست مرا ز حیله و نیرنگ بسته اند تّجار کوفه فکر ادای نماز شکراز بس که کارشان سر و سامان گرفته است فهمیدم...

کوفه را با تو حسین جان سر و پیمانی نیستهر چه گشتم به خدا صحبت مهمانی نیست به خدا نامه نوشتم به حضورت نرسیدآن چه مانده ست مرا غیره پشیمانی نیست کارم این است که تا صبح فقط در بزنمغربتی سخت تر از بی سر و سامانی نیست جگرم تشنه آب و لبِ من تشنه توستبین کوفه به خدا مثل من عطشانی نیست من از این وجه شباهت به خودم می بالمقابل سنگ زدن هر لب و دندانی نیست من رویِ بام چرا؟ تو لبِ گودال چرا؟دلِ من راضی از این شیوه قربانی نیست موی من را دم دروازه به...

سفیر اگر بفرستد چه نامه ای بفرستدچه حرف های بدون ادامه ای بفرستد برای اینکه نیایی به دام نیزه و شمشیربه قاتل تو سپرده است نامه ای بفرستد فدای طبع لطیفش که خشک شد، نتوانستبه پیشگاه تو حتی چکامه ای بفرستد به دشمنان قسم خورده یا به مردم نا اهلحسین جان! به که باید ظلامه ای بفرستد؟! حسین فاطمه در راه کوفه است، کسی نیستبرای یوسف گم گشته جامه ای بفرستد برای آن تن عریان اگر لباس حرام استبرای آن سر عریان عمامه ای بفرستد  حسین صیامی

انگار در بهشت خدا پا گذاشتیموقتی قدم به مجلس آقا گذاشتیم  در این حسینیه شهدا صف کشیده انداینجا مقدس است که ما پا گذاشتیم  با وحدت عقیده به کثرت رسیده ایماینجا بجای واژه من، ما گذاشتیم شور و شعور ناب حسینی خویش رادر خیمه عزا به تماشا گذاشتیم زانو زدیم اگرچه در این روضه ها ولیدل را میان کرببلا جا گذاشتیم سرهای قدسیان همه بر زانوی غم استما نیز سر به دامن صحرا گذاشتیم باز این چه رستخیز عظیم است در حرمگویا قدم به محشر کبری گذاشتیم امشب هر آنکه آمده مهمان مسلم استحتی خود حسین پریشان مسلم است دلداده...

مسلمم، دار و ندارم را به دار آویختندکینه های بدر و خیبر را سرِ من ریختند دوست و دشمن ز یک وعده بهم آمیختندکوفه را با دِرهم و دینار بر انگیختند بشکند دستم، نوشتم نامه: ای آقا بیاای فدایت جان من، جان علی کوفه میا مُلک ری آمال کوفی شد، رها شد اهلبیتاز مدارِ زندگی هاشان، جدا شد اهلبیت بعد از این بر غصه و غم مبتلا شد اهلبیتمن چگویم، تا قیامت در عزا شد اهلبیت وای اگر پایت رسد در کوفه ای آقای منخود ز بالای قناره بشنوی آوای من یاورم با خون و جانم مکتبت را یا حسیننشنوم...

آه، بدجور مرا کوفه به هم ریخت حسینهمه شهر به یکباره سرم ریخت حسین باورم نیست که آواره شدم در این شهرنیست پنهان ز تو، بیچاره شدم در این شهر تو نبودی که ببینی چه شبی سر کردمتا سحر گریه به تنهایی حیدر کردم باورم نیست که آواره صحرا شده ایباورم نیست که تو یکه و تنها شده ای کاش اینجا نرسی، کوفه پر از نیرنگ استکوچه هاشان همگی مثل مدینه تنگ است رفته از کف همه تاب و توانم چه کنمنامه دادم که بیا، دل نگرانم چه کنم نگرانم نکند زینبت اینجا برسدتو نباشی و خودش بی کس و...

پسر فاطمه افتاده ز پا یاور توپیکرم باد به قربان سر و پیکر تو با تو اینقدر بگویم که دگر کوفه میامی زند موج؛ دورویی، نشود باور تو کوچه هایش چقَدَر مثل مدینه تنگ استبود ذکر لب من نام خوش مادر تو جان زینب تو میا کاش ز ره برگردیبیم دارم به اسارت برود خواهر تو بعد تو نیّت این کوفی بی دین این استکه بریزند به خیمه به سرِ دختر تو مثل تسبیح که پاره شود از هم آقاترسم آن است بریزد به زمین اکبر تو قصد دارند بخندند به زانو زدنتقصدشان است ببینند دو چشم تر تو خولی...