دل بیقرار من می تپد از فراق یاریکه نوشته ام بیاید، به دیار بیقراری چو به عشق پا نهادم، همه هستی ام فنا شدتن من به تیغ و شمشیر و سرم به چوب داری دل من ز بی وفایی، سر من ز سنگ کینهبشکسته اند هر دو ز بلای عشق، آری ز لبم بود روان خون شبیه یم به کاسهز دو دیده ام روان اشک شبیه آبشاری دل من بسوزد از آن که به اهل بیت عصمتبزنند سنگ از بام نکنند غمگساری شب و روز کاروانت چو یکی شود به کوفهتو به سویشان نظاره ز فراز نیزه داری رضا رسول...

سر کرده ام چه سخت سحرهای شهر راطی کرده ام تمام گذرهای شهر را هر جا که رفته ام به در بسته خورده امکوبیده ام تمامی درهای شهر را گفتند با تو اند ولی کیسه های زرتغییر داده است نظر های شهر را تمرین رقص و هلهله و جشن می کنندآماده می کنند هنر های شهر را آن باغ های سبز که گفتند، سنگ بودبرداشت کرده اند ثمرهای شهر را آهنگری شلوغ ترین شغل کوفه استتعمیر می کنند سپرهای شهر را فطرس کجاست تا برساند به دست تواین آخرین سلام و خبرهای شهر را آرش براری

یک نفر گشته گرفتار خدا رحم کندبین یک مشت خس و خار خدا رحم کند آن غریبی که پناه همه عالم بودشد پناهنده به دیوار خدا رحم کند و زمانی که شکستند همه بیعت راکوفه شد بر سرش آوار خدا رحم کند هر کجا رفت فقط تیر سه شعبه می دیدگشت این بار عزادار خدا رحم کند همه جا حرف عمود و سر و تیر و نیزه استوای بر چشم علمدار خدا رحم کند نیمه شب دست روی دست زد و با خود گفتزینب و کوچه و بازار خدا رحم کند رضا باقریان

در کوچه ها پیچید بوی آشنایشبوی غریبی نگاه ردّ پایش در کوچه ای که جبرئیل عرش پیمامی آمد از آن جا صدای بال هایش وقتی اذان می داد در محراب کوفهبوی ولایت پخش می شد با صدایش در پیشواز غربت خود اشک می ریختاز آسمان چشم های با خدایش در مغرب این کوچه های نا هماهنگدیگر نمی بیند کسی را تا عشایش بر خاک پای محمل فردای زینبعرض ارادت می کند دست عبایش پس کوچه های سنگ ریز متصل رامی رفت با دلواپسی تا انتهایش دارالاماره بهترین جای تماشاستبَه بَه بِه حُسن انتخاب چشم هایش تا که نماز شرعی خود...

دارم وصیت می کنم شاید نیاییبا باد صحبت می کنم شاید نیایی دارد مسیرت را نشانم می دهد باداز روی دروازه تکانم می دهد باد با داغ بی اندازه می گِریم که برگرداز بِین این دروازه می گِریم که برگرد با سر میان کوفیان مهمانم آقاتا لحظه ای که می رسی می مانم آقا روزی که می آیی مرا بشناس وقتیاز روی این دروازه آویزانم آقا هر روز سنگم می زنند از دور و نزدیکبازیچه ی تمرین این طفلانم آقا هر روز یک دندان من کم می شود تاقربان دندانت شود دندانم آقا شرمنده ام اینجایم و بال و پَرم...

نمی دانم کجایی ای که از بی راهه می آییهمین اندازه می دانم که با شش ماهه می آیی همین اندازه می دانم جدا از چاره ات کردمچرا از خانه ی زهرا چنین آواره ات کردم سرِ دارالاماره جان تو جانی ندارم کهتماشایی شدم حالا که دندانی ندارم که بگو تا کوفه ی مولا کُشِ ناخوش نمی آییبه سوی مردمِ نامردِ مِهمان کُش نمی آیی اگرچه کوچه کوچه گریه ها بر خواهرت کردمولی امروز چندین بار یادِ مادرت کردم همین که ریختند از در به راه شعله ور رفتماگرچه طوعه بود اما خودم در پشتِ در رفتم نه شعله خاک...

مائیم و شهری که هوایم را نداردمن نه هوایِ بچه هایم را ندارد نامرد دیدم باز مردی کردم آقابا این دو کودک کوچه گردی کردم آقا دیدم که خوشحالند خوش ها جمع هستندمظلومِ من مظلوم کُش ها جمع هستند طوعه در این نامردها یک شیر زن بودتنها پناهم خانه ی یک پیرزن بود بیرون زدم تا شعله بر معجر نیفتدمثل مدینه طوعه پشتِ در نیفتد در راه ها و کوچه هایش چال کندندرسم است اینجا ابتدا گودال کندند گودال وقتی که بیفتی شیر گردنددستت اگر زخمی شود شمشیر گردند از پشتِ سر نامرد آمد گیرم انداختتیری به پایم خورد در...

هر آن کسی که نَدارد به دِل غَم، از ما نیستبه سِرِّ عِشق نَشُد هَر که مَحرَم، از ما نیست غَمِ تو را به دِلِ ما خُدا زیاد کُنَدهر آنکه خواسته اَز تو غَمِ کَم، از ما نیست دَلیلِ خِلقَتِ ما خوردنِ غَمِ عِشق اَستمُخالفِ غَمِ ماهِ مُحَرَّم از ما نیست فَقَط هَوای حُسِینیه را هَوَس داریماَسیرِ بَندِ هَوا و هَوَس هَم، از ما نیست سیاهیِ عَلَمَش پاک و روسِفیدَم کَرددَخیل نیست هَر آنکه به پَرچَم، از ما نیست سیاه لَشکَرِ اوییم و اِدّعامان نیستشُکوهِ لَشکرِ شاهِ دوعالَم از ما نیست لِباسِ مِشکیِ او داده آبِرو ما راهَر آنکه نیست...

صبر کن! شک کرده ام دیگر به خیلی چیزهانامه های کوفه شد، منجر به خیلی چیزها هر چه چشمم گشت دیدم زن صفت در کوچه هاستچشم هایم خورده اینجا بَر، به خیلی چیزها سرصدای چند آهنگر سرم را برده استمی زنند اینجا به روحم ضربه خیلی چیزها سوت و کوریِ در و دیوارشان مصنوعی استمی خورد این خواب مرگ آور به خیلی چیزها این زبان های دو رو با بغض هر شب می دهندناسزا حتی به پیغمبر؛ به خیلی چیزها خواب دیدم دست و پا می زد سرم بر روی دارخواب من تعبیر شد آخر به خیلی چیزها تیرها، سرنیزه...