پسر فاطمه افتاده ز پا یاور توپیکرم باد به قربان سر و پیکر تو با تو اینقدر بگویم که دگر کوفه میامی زند موج؛ دورویی، نشود باور تو کوچه هایش چقَدَر مثل مدینه تنگ استبود ذکر لب من نام خوش مادر تو جان زینب تو میا کاش ز ره برگردیبیم دارم به اسارت برود خواهر تو بعد تو نیّت این کوفی بی دین این استکه بریزند به خیمه به سرِ دختر تو مثل تسبیح که پاره شود از هم آقاترسم آن است بریزد به زمین اکبر تو قصد دارند بخندند به زانو زدنتقصدشان است ببینند دو چشم تر تو خولی...

چگونه شکر بگویم که زنده ماندم منبه ماه روضه تو خویش را رساندم من چگونه شکر بگویم اجل امانم دادکه باز چشم تر من به بیرقت افتاد چه قدر شور دلم زد به ماه غم نرسمبه زیر سایه این بیرق و علم نرسم به شوق این دهه شور و ماتمت آقاتمام سال شمردم همه نفس ها را چگونه شکر بگویم که باز گریانمشبیه زلف پریشان تو پریشانم تمام ترس من این بود با دلی حیرانشب رقیه نباشم میان گریه کنان امان دهید خودم بین روضه می میرمشب ششم جگرم را به دست می گیرم برای روضه هفتم چه نذرها کردمکه...

زِراه آمده از خانه خدا برگرداگر خودم به تو گفتم بیا نیا برگرد تو را به حیدر کرار بگذر از کوفهبرای خاطر خیرالنساء بیا برگرد برای قامت اکبر٬ دو تا عبا بردارکه جا نمی شود این تن به یک عبا برگرد خدا به خیر کُند شمر چکمه پوشیدهدر انتظارِ تو اِستاده بی حیا برگرد یزید٬ به دستش گرفته چوب منتظر استکه بر لبت بزند ضربه با عصا برگرد اگر به کوفه بیایی رُباب می بیندکه می رود سرِ طفلش به نیزه ها برگرد  سعید خرازی

سیر و سلوک من شده آواره بودنبی چاره بودن با وجود چاره بودن هر کس کسی دارد ولیکن من ندارمکاری به جز زانو بغل کردن ندارم من دوست دارم کوچه گرد شب شدن راشب تا سحر دلواپس زینب شدن را رفتند اما یک نفر دور و برم بودآن یک نفر هم سایه پشت سرم بود گشتم ولی این شهر پروانه نداردانگار جز طوعه کسی خانه ندارد این شهر بی درد است، یک زن اهل درد استطوعه پناهم داد، خیلی طوعه مرد است چه مردم نامهربانی داشت کوفهای کاش ده تا مثل هانی داشت کوفه در کوفه دیگر حرمت مهمان شکستهاین...

قسمت این بود تا که در کوفهتو علمدار پرچمش باشی اصلا آنجا تو را فرستادهتا سفیر محرمش باشی کوفه دارد دروغ می گویدمردم کوفه اهل نیرنگند اولش دست می دهند و سپسهمه شهر با تو می جنگند عهد و پیمان کوفیان، مسلم!مثل قوم یهود می شکند دل نبندی به مردم این شهربیعت کوفه زود می شکند جمعیت آمده است و مسجد پربه جماعت نماز بر پا کن مطمئن نیستم به این مردمنیتت را بیا فرادا کن همه شهر را بگردی نیستیک نفر مردِ مرد در کوفه جز خودت که غریب ماندی، نیستهیچ کس کوچه گرد در کوفه مثل هانی یکی...

این بی مرامان اهل نیرنگ اند اینجاهم کوچه هم پس کوچه ها تنگ اند اینجا زن هایشان هم خبره جنگ اند اینجااطفالشان هم در پی سنگ اند اینجا بر شانه دیوار کوچه تکیه کردمخیلی برای دخترانت گریه کردم هم زجر ها بسیار و هم آزار بسیارهم دست ها سنگین و هم دیوار بسیار حرف النگو هم سر بازار بسیارحالا به فکر زینبم بسیار بسیار پرده نشینان را نیاور اصلا اینجامن که بریدم، وای بر حال زن اینجا تنها شدم که شعله ها بر جانم افتادطوفان به جان دیده گریانم افتاد آشفتم و شور از سر و سامانم افتاددر سنگ باران...

دلم شور می زد که از دور دیدمدو پیغام سرخ از بیابان رسیدند سوارانی از کوفه و غصه هایشکه پیغمبر روضه یک شهیدند رسیدند و از ماجرای تو گفتنداز اینکه نرفتند از کوفه بیرون مگر اینکه دیدند دروازه شهرشده میزبان سری غرق در خون شنیدم که گفتند باز اهل کوفهنمک خورده اند و نمکدان شکستند به جز کاسه کهنه عهد و پیمانتو را سر شکستند و دندان شکستند شنیدم که تا پای جان ایستادیولیکن به تو عرصه را تنگ کردند تو را دوره کردند و مهمانشان راپذیرایی آتش و سنگ کردند شنیدم که از روی دارالعماره تو را پرت کرده پرت...

محمل صبرم ز اشک دیده در گل مانده استاز که جویم نسخه درمان که دل درمانده است  خانه بر دوشم هر آن کس که مرا در کوفه دیدیا که در بسته به رویم یا که از خود رانده است  آنقدر شور پذیرایی از تو داشتندهر کسی شمشیر خود را در نمک خوابانده است  سوختم از نیشخند مردم اما بیشترخنده های حرمله قلب مرا سوزانده است  از سه شعبه دایه می سازند و از نی گاهواروای از آن طفلی که مادر در بغل خوابانده است  تیر و نیزه هر کدامش قبله گاهی یافته کوفه سوی اکبر ت هر نیزه را چرخانده است...

نوحه حج نیمه کاره آقا چه شد که حج شما نیمه کاره ماند شبهای شهر مکه چرا بی ستاره ماند  بار سفر مبند، دلم شور می زند گویا قیامت است،مَلک صور می زند  من خواب دیده ام، سرتان را به نی زدند گرگان تشنه، زوزه کشان لب به مِی زدند  دیدم نسیم شانه به گیسوت می زند مَرهم به زخم گوشه ابروت می زند  دیدم تو را به نیزه شه میگسارها هو می کشند دوروبرت نی سوارها  آقای من، شما که مسیح عشیره ای در کوفه متهم به گناهی کبیره ای  اینجا بمان که حرمت کعبه تویی حسین آقا مرو، که عزت کعبه تویی حسین  دیدم که...